Pracownia Integracji Sensorycznej

W 2008r. specjalistyczna baza naszej placówki została wzbogacona w  narzędzia do zajęć metodą integracji sensorycznej. Zajęcia prowadzą wykwalifikowani terapeuci.

Sala do terapii tą metodą wyposażona jest w:
– huśtawkę terapeutyczną
– platformę wiszącą
– konika
– huśtawkę T
– helikopter
– hamak terapeutyczny
– trampolinę
– deskorolkę
– deskę rotacyjną
– beczkę
– deskę do ćwiczeń równoważnych
– piłki gimnastyczne i sensoryczne
– materace składane
– gruszkę rehabilitacyjną

Integracja Sensoryczna(SI) to współdziałanie wszystkich zmysłów osiągane poprzez dostarczenie do naszego mózgu odpowiednich wrażeń sensorycznych. Proces integracji sensorycznej zaczyna się już w pierwszych tygodniach życia płodowego. W przypadku zaburzeń w odbiorze i integrowaniu zmysłów, pojawią się dysfunkcje w rozwoju poznawczym, motorycznym i zachowaniu dziecka. Twórcą metody Integracji Sensorycznej jest dr A. J. Ayres a jej rozpowszechnieniem na terenie Polski zajęła się Violet F. Maas.

Zajęcia  metodą  SI rozpoczynają się od szczegółowej diagnozy na podstawie wywiadu oraz specjalistycznych testów, które określą deficyty i zaburzenia dziecka w danych obszarach funkcjonowania. Terapia ma postać naukowej zabawy, zadania są nakierowane na stymulację zaburzonych obszarów poprzez wykorzystywanie różnorodnych przyrządów i pomocy do terapii( huśtawki, platformy, równoważnie, deskorolki, przyrządy do stymulacji słuchu, wzroku, węchu). Podczas zajęć dziecko wykonuje różnorodne ćwiczenia angażując układy zmysłów (równowaga, czucie własnego ciała, dotyk, propriocepcja, wzrok, słuch, węch).

Objawami zaburzeń przetwarzania sensorycznego mogą być:
– nadmierna wrażliwość na bodźce dotykowe, wzrokowe, słuchowe oraz ruch (może np. objawiać się unikaniem określonej odzieży, lękiem podczas zabaw ruchowych, niechęcią przebywania na placu zabaw);
– zbyt mała wrażliwość na stymulację sensoryczną(dziecko może poszukiwać intensywnych wrażeń, celowo uderzać ciałem o przedmioty, kołysać się, kręcić, występuje  także wzmożona aktywność ruchowa, słaba reakcja na ból);
– wzmożona lub obniżona aktywność ruchowa;
– trudności z koncentracją, impulsywność.
– problemy z koordynacją(mogą dotyczyć umiejętności z zakresu dużej lub małej motoryki);
– opóźnienie rozwoju mowy;
– trudności w nauce;
– niskie poczucie własnej wartości;
-problemy grafomotoryczne.

Terapia SI kierowana jest  do dzieci z trudnościami w uczeniu się (w tym dzieci z grupy ryzyka dysleksji, nadpobudliwości, nadruchliwości), ale jest także stosowana jako metoda usprawniania dzieci autystycznych, z mózgowym porażeniem dziecięcym, niedowidzących, niedosłyszących oraz niepełnosprawnych intelektualnie.
Głównym zadaniem terapii jest dostarczenie kontrolowanej ilości bodźców sensorycznych, szczególnie przedsionkowych, proprioceptywnych i dotykowych w taki sposób, aby dziecko nauczyło się odpowiednio na te bodźce reagować. Działania te poprawiają sprawność w zakresie dużej i małej motoryki, koncentrację i uwagę,wzrok oraz słuch. W efekcie podnoszą także poziom samoświadomości i samooceny.